ما و اعتماد به ایران ؟ !!!

 

نوشته زیر بخش اول ترجمه مقاله ای(1) است که در تاریخ 10/02/2014 درسایت محافظه کار آمریکایی The weekly standard منتشر شده است . این سایت متعلق به نومحافظه کاران آمریکایی است که عموما مخالف مواضع ” اباما ” در مورد ” ایران ” هستند و معمولا با اغراق در توانا ئیهای اتمی و نظامی ایران سعی در ایجاد جو “ایران هراسی” دارند . در راستای شناخت عمیقتر از مواضع و تاکتیکهای ، صاحبان گرایشهای افراطی در آمریکا ، مطالعه مقالات این سایت ، لازم و ضروری است .

ما و اعتماد به ایران ؟ !!!

” پرزیدنت اباما ” با عجله تمام در حال به اجرا دراوردن توافق 6 ماهه موقت با جمهوری اسلامی ایران است که از هفته پیش صورت قانونی یافت .

” آمریکا “و پنج قدرت جهانی دیگر مشغول چانه زنی با ایران برای بدست آوردن یک توافق بلند مدت با ایران با هدف جلوگیری از تلاش ایران برای دست یابی به” بمب اتم” هستند .

” اباما ” با غرور مهر خود را به بازگشایی گفتگو با ” ایران ” زد ه و آنرا بازگشایی راهی بسوی هدفی که آمریکا می تواند آنرا تشویق ایران در ادامه اهداف صلح آمیز برنامه های هسته ای و تجدید نظر ایران در رفتن بسوی سلاح هسته ای بنامد دانست .

اگر بتوان فرض کرد که مذاکرات شکست نمی خورد و حتی توافقاتی بلند مدت نیز بدست می آید باز سئوالاتی بی پاسخ ذهن ما را می آزارد . قبل از همه باید به موضوع اصلی پذیرش عقب نشینی از این دستیابی از سوی ایرانیان توجه کرد . براستی چقدر می توان اعتماد داشت که “آیت الله ها ” ، برنامه های هسته ای خود را با تجهیزات زیر زمینی ادامه ندهند و اگر به این کار دست بزنند ، چگونه می توان اعتماد داشت که دستکاههای اطلاعاتی ما قادر به کشف این برنامه ها باشند ؟

این که اباما می گوید آمریکا می تواند ، به صداقت ایرانیان پی ببرد بر اساس این فرض بنا شده است که امکانات ثبت و کشف برنامه های اتمی آمریکا در بهترین شکل خود عمل کنند . شک به ناتوانی نیروهای اطلاعاتی ما به معنی عدم توانایی این نیروها ( هر چند که در مواردی این عدم توانایی واقعیت دارد ) نیست بلکه می توان گفت که این وظیف بنحوی استثنایی طاقت فرساست .

همین هفته پیش یکی از ادارات تحت مسئولیت ” پنتاگون ” ( دفتر تحقیقات دفاعی ) ، بعد از یک برنامه مطالعاتی سه ساله اعلام کرد :” نیروهای اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا هنوزفاقد قابلیتهای سازمانی و تجهیزاتی لازمه ای هستند که بتوانند کشف کنند که قدرت های خارجی در حال ساختن اسلحه اتمی و تجهیز توپخانه های خود با این اسلحه هستند ” و از این هم بیشتر ، توان این نیروها فقط قادر به یافتن تاسیسات طراحی شده برای تولید ، نگهداری ، توسعه در حد محدودی بوده و در مواردی اساسا نیروهای اطلاعاتی ما چنین توانایی ندارند .

اولین لغزشهای نیروهای اطلاعاتی ما در حوزه مسائل اتمی ، به دوره برامد اولین آزمایش اتمی ” اتحاد جماهیر شوروی ” در سال 1949 و دستیابی این کشور به بمب اتم در سال 1953 بر میگردد .

همچنین اولین آزمایش اتمی هند در سال 1947 نیز از این جمله است .

بعد ازجنگ خلیج ( فارس ،از طرف مترجم ) جامعه اطلاعاتی آمریکا دچار شگفتی شد آنگاه که دریافت ” عراق” تنها به اندازه پیچاندن یک پیچ برای آماده کردن تجهیزات خود برای دستیابی به بمب اتم فاصله دارد .

در جنگ دوم خلیج ( فارس ،از طرف مترجم ) ، ” سیا ” با دستپاچگی تمام ، در وضعیتی کاملا متضاد ، توسط ” جرج تنت” ، آن جمله معروف به “دروغ بزرگ” را اعلام کرد که : ” صدام حسین در حال یاختن سلاح اتمی است ” که میدانیم نبود . یا اخیرا کره شمالی تاسیسات غنی سازی خودرا علیرغم توجه دقیق منابع اطلاعاتی آمریکا بدون اینکه کسی متوجه شود راه اندازی کرده و فقط وقتی که خود وجود چنین تاسیساتی را اعلام کرد ، آمریکا به وجود آن پی برد .

مسئله سوریه بطور ویژه شبیه به کوششهای ما برای پیگیری موضوع ایران است .در دهه 1990 منابع اظلاعاتی آمریکا ، به شواهد ضعیفی دست یافتند که احتمالا سوریه در راه گام برداشتن درراه ، نوعی از طرح هسته ای است .

اما وقتی یکی از مسئولین اطلاعاتی آمریکا در یک جلسه اعلام کرد که ما هیچ اطلاعات دقیقی مبنی بر موقعیت یا وجود یک طرح همکاری برای چنین طرحی در دست نداریم ،” سیا” نیز در مورد پذیرش این قصیه شروع به اشکال تراشی کرد .

در سال 2003 منابع اطلاعاتی آمریکا به این نتیجه رسیدند که در چند “سایت” در داخل سوریه فعالیتهایی گزارش شده است اما آنها نمی دانند که این ” سایتها ” دقیقا در کجا واقع شده اند . نهایتا این ابهامات خود را در این نتیجه گیری نشان دادند که : ما طرح کلی شواهدی را در دست داریم که عملیاتی در جریان است اما نمی توانیم از این شواهد برنامه ای مشخص را نتیجه گیری کنیم “

در سال 2005 آمریکا توانست ، از پس مه به بعضی واقعیتها نظر اندازد و آن اینکه ” یک مجموعه ساختمانی در حال ساخت است که نمی توان ویژگی آنرا روشن کرد و در دره باریکی بنام ” کبار ” در نردیک ” فرات ” قرار گرفته است “

این منابع نتوانستند به اطلاعات دقیق بیشتری دست یابند . همه اطلاعاتی که بدست آمده بود دال بر وجود یک مجموعه ساختمانی بود که تنها شکل خارجی آن قابل رویت بود ، اما ازاینکه این ساختمان به منظور چه هدف و استفاده ای پی ریزی شده است اطلاعاتی بدست نیامده بود . در این مورد مشکل این بود که ظاهر این مجموعه ساختمانی هیچ ویژگی خاصی به آن نمیدادکه بتوان به این نتیجه رسید که طرحی برای بوجود آوردن یک نیروگاه هسته ای در جریان است ، آنچه که با دیدن تصاویر بذهن میرسید شباهت به یک نیروگاه معظم برق و توربین های خنک کننده عظیم بود .

با اینکه این مجموعه شبیه به رآکتور پلاتنیوم واقع در ” یانگبیون ” کره شمالی بود اما آنچه که عکاسان حرفه ای آمریکایی را به اشتباه انداخت این بود که : متخصصان نمی توانستند نقطه اتصالی بین این دو مجموعه تصاویر شبیه به توربین های خنک کننده و نیروگاههای برق پیدا کنند .

(1) بزای دیدن  اصل مقاله اینجا را  کلیک کنید 

 

  نوشته شده در22/02/2014 انتقال به ورد پرس در 5 آوریل 2014